Zaczęło się lato, zaczęła się pora wędrówki burz. Wzdłuż i wszerz kraju, od gór aż do morza, dopóki wystarczy wilgotnej miękkości chmur. Gwałtowny wiatr przesuwa niebo. Porywa wszystko, co stanie na drodze. A może by tak wyjść mu naprzeciw? Może by tak stanąć na drodze. Może by tak przemierzać świat prawie nie dotykając ziemi i dać się przesiąknąć ulewnej wylewności. Może by tak stanąć u drzwi z ostatnim powiewem, z włosami pachnącymi wiatrem i ustami- uwiedzeniem.

Z każdym dniem oddalam się od jednoznaczności.
To cała samotna pielgrzymka,
która trwa odkąd zapragnęłam bezpieczeństwa.
Bieguni wędrują po świecie,
bo w marszu zło ich nie pochwyci;
ja zaś wędruję do wewnątrz
i chowam się pod kolejnym dnem.
Myślisz, że już mnie trzymasz,
że głęboko patrzysz mi w oczy,
a ja tym czasie za Twoimi plecami
z uśmiechem do ukrytej kamery
przyprawiam Ci rogi.
Prócz tego wszystkiego powinieneś wiedzieć,
że znalazłam w końcu dośc odwagi
i uwolniłam serdeczny palec,
a to wiele dla mnie znaczy.

9 rano, siadam w szlafroku z kubkiem kawy w ręku na brzegu łóżka włączywszy wcześniej winampa. Wraz z pierwwszym dźwiękiem przechodzi mnie nieprzyjemny dreszcz. To TA piosenka, jedna z TYCH piosenek, które masochistycznie przetrzymuje się na liście odtwarzania. Piosenka od NIEGO, jednego z mężczyzn życia. Zabawne, że każdy z NICH zostawiał po sobie taką kombinację nut; utwór przywodzący go na myśl wraz z jego zapachem, smakiem i dotykiem. Niepotrzebnie tak to przeżywam, doskonale wiem, że to nic wielkiego. Ot, prymitywne kotwice. Ciekawe, że jeszcze nie rozszarpały mojego drobnego ciałka na strzępy.
Kto wie, może kiedyś to wykorzystam i wyreżyseruje musical moich namiętności. Repertuar z czasem się wydłuża, czekam tylko na najważniejszy punkt- utwór, który potem będzie rozchwytywany na serwisach mp3, które będzie rozbrzmiewał, gdy na ekranie pojawią się napisy końcowe, a gdzieś w domyśle będzie rozgrywał się happy end.

Lekko zatacza się.
To coś na kształt walca pomiędzy krzesłami,
których ilość mnoży się razy trzy.
Az w końcu z gracją nocnej ćmy
dosiada się do stolika,
gdzie wolne miejsce kusi ją
roziskrzonym wzrokiem współsiedzących
i półlitrowym kuflem.
Przegląda się w nim jak w lustrze,
jak nieroztropnna panna wpatrzona w studnię.
To jest ten moment,
jaj moment,
i to jest ta chwila,
ich chwila.
To jest chwila wszystkich młodych kobiet,
kiedy trzeba zdecydować,
czy piwo wlać do gradła,
czy może zrobić z siebie miss
mokrego podkoszulka.
Musi pomyśleć, czy chce byc nadal
księżniczką na ziarnku grochu,
której ten groch się wbija w kręgosłup
uszkadza nerwy i raz na zawsze
odcina rozkosz
-tak czytała jej matka do snu.
A może woli uwierzyć we wszechobecny
musltimedialny stereo jazgot,
rozłożyc uda dla niego
i wszysatkich niesionych przez los przypadków,
a póżniej wyciągać stamtąd
swój sukces życiowy,
swój sukces zawodowy,
swoje małe zwycięstwa
na wielkim polu nierównej
walki płci.

Chorwackie popołudnie, żar leje się z nieba wprost na półnagie ciała wczasowiczów. Kropelki potu mkną dyskretnie po karku i dalej wzdłuż lini kręgosłupa. Albo po dekolcie, między piersiami do basenu pępka. Kobieta przy sąsiednim stoliku łapczywie opróżniła szklankę i ciekawa jestem, czy jej też te ostatnie krople płynące po ściance szklanki przypominają, że świat nie znosi pustki.
W końcu i do mnie dociera zamówienie. Najwyraźniej zamrażarki w tym kraju nawet nie próbują przeciwstawiać się pogodzie, bo moje lody zamiast sztywno trzymać fason w pucharku pływają miękko od brzegu do brzegu. W tym wszystkim jakoś mimowolnie i automatycznie wciąż na usta ciśnie się: "panta rhei".
Zawsze w głębi duszy przeczuwałam, że w naszym umiarkowanym klimacie nie zrozumiemy filozofów greckich.

Powroty z drugiej strony lustra są bardzo trudne. Tam się bywa rzadko, a wspomina długo. Wszystko tam widać w ciemnych, przygaszonych barwach. Sen paraliżuje myśli i budzi zwierzęce instynkty. Najpilniej jak mogę uczę się tego prawa dżungli i obowiązującej hierarchii. Paradoksalnie spomiędzy samouszkodzeń i wzajemnych bójek tak wyraźnie, jak nigdzie indziej, wyłania się wola życia.
A nasza strona? Do bólu poznana - słońce tak jasne, że wypala oczy, w telewizji zawsze jakieś reklamy, za oknem spacerują piękni, moralni i ambitni ludzie.
W pokojach siedzą samotnie ci, co przechodzą granicę, którym od lustra serce pękło na pół. Porządkujemy myśli i roniąc łzy do kieliszka rozcieńczamy wino, by starczyło nam na całą noc.

Kolejny powrót do pisania. W trosce o swój los znowu trzeba wyraźnie zakreślić swoje kąty i granice, zarysować się w obcej przestrzeni. Starannie obrysowywuję kości, by bezmyślnie nie zużyć zbyt wiele materii.
Wyobraź sobie to miejsce i jego możliwości. Wyobraź sobie sufit, a pod nim porozciągane sznurki, a na nich suszące się cytrusy i jabłka.
Cały dom zbudowany z zapachu.
Cały dom zbudowany z ognia.
Cały dom porośnięty trawą... Możnaby boso tańczyć aż do puszczenia soków, możnaby w niej się chować, możnaby znajdować swoje dłonie w gąszczu innych, zieleńszych spraw

Nie chwal dzisiaj przed zachodem
tak wiele jeszcze może się stać:
możemy zginąc razem lub osobno
w wypadku, zamachu
czy na skutek nie wykrytej choroby.
Lub całkiem na odwrót -
- możemy dożyć czegoś, czego nigdy
nie chcielibyśmy widzieć na oczy.
Ludzki los jest przecież nie do przewidzenia
tak, jak i ludzkie zachowanie.
To, że teraz mówisz o mnie,
że jestem jedyna i wyjątkowa,
nie daje mi żadnej gwarancji, że za chwilę
nie spotkasz kogoś, ko wyda ci się
dużo bardziej jedynym i wyjątkowym w dotyku.
Wybacz, zagubiłam się w tym wszystkim.
To pewnie wina tego wykładu akademickiego -
- wciąż tonę w czystej abstrakcji teoretycznej.
W natłoku niejasnych słów gubię sens,
którym jest Twój oddech na moim karku
i dziewięć cyfr w kratkach sudoku.

Bywałam Małą, Maleńką, Maleństwem, Słońcem, Słonkiem, Słoneczkiem, Kochaniem, Paulusią, Paulońką, Misią, Piękną, Królewną, Panią...
Bywałam najpiękniejszą, nad wiek inteligentną, pociągająco - bezczelną, przykuwająca uwagę, onieśmielająca, wspaniałą, niesamowitą, najlepszą, jedyną, kochaną, doskonałą.
Bywałam podziwianą, przytulaną, obejmowaną, całowaną, podgryzaną, sama też całowałam, podgryzałam, budziłam się przy kimś i zasypiałam.
W międzyczasie zdarzały mi się załamania, głodówki, wymioty, bezsenne noce, depresje, ekscesy alkoholowe, myśli samobójcze, czyny destrukcyjne.
Teraz już nic nie dzieje się - święty spokój, piekielna nuda.
Więcej grzechów nie pamiętam.
Ciekawa jestem tylko, ile pamiętają ci, co nazywali; ci, co dotykali

Jakie to wszystko proste-przejście na czas zimowy. Wystarczy tylko cofnąć wskazówki, głowę cofnąć na poduszkę, ręcę cofnąć na usta, miarowo oddychać przed snem. Jak dobrze,że Ty jesteś dla mnie jedynie na złączeniu bajek i nie widujesz mnie w chwilach słabości. Ostatnio często w nich bywam w nocami, kiedy nawiedza mnie wizja śmierci z zakrwawionym łonem i kiścią winogron w dłoni. Wobec niej nie ma niby mowy o milczeniu, a jednak nie mogę krzyczeć, bo ktoś śpi przy moim boku. Dlatego jedynie poszerzam w mroku do granic źrenice, by nikt nie ośmielił się zapomnieć o moim przerażeniu. Jedynym wyrazem buntu na jaki mnie stać jest papieros w porze posiłku na parapecie otwartego okna. Tam następują sublimacje myśli, tak się planują ekspresje emocji, a wszystko to razem z dymem filtruje mi płuca. Resztę Ci jeszcze opowiem, resztę Ci jeszczę opiszę, gdy znajdę w sobie odwagę, aby otworzyć się na nowy, obcy dzień.